Главная Новости Эксклюзив! Специально для AVTOBABY.INFO: Пеппи Длинныйчулок заговорила по-белорусски

В начале 2008 года выйдет в свет перевод на белорусский язык самой популярной книги шведской писательницы Астрид Линдгрен "Пеппи Длинныйчулок". Книга готовится в авторском переводе редактора белорусской программы "Радио Швеция" Дмитрия Плакса со шведского языка. Белорусскоязычное издание "Пеппи Длинныйчулок" выйдет с оригинальными черно-белыми иллюстрациями датской художницы Ингрид Ванг Нюман, которая работала над ними совместно с автором книги. Выпуск книги приурочен к 100-летию со дня рождения Астрид Линдгрен.

История про самую сильную девочку в мире Пеппи Длинныйчулок уже рассказана на 63 языках мира. Белорусский станет 64-м языком, на котором заговорит рыжая шалунишка. По словам переводчика, работать над книгой было сложно - в произведении много каламбуров, словесных игр, стилистических особенностей.Имя героини Дмитрий Плакс оставил оригинальным, шведским - Пипи. Так девочку зовут не только на родине в Швеции, но и во всей Европе.

Только для наших читателей мы публикуем отрывок из книги «Піпі Доўгаяпанчоха»!

Піпі Доўгаяпанчоха

Піпі пасяляецца ў Віле Кавардакуле

На ўскрайку маленькага-маленькага гарадка раскінуўся векавы зарослы сад. У садзе стаяў стары дом, а ў доме жыла Піпі Доўгаяпанчоха. Ёй было дзевяць гадоў, і жыла яна зусім адна. Ніякай мамы, ніякага таты, і насамрэч гэта было не так ужо і кепска, бо ніхто не казаў ёй ісці і класціся спаць у той самы момант, калі ёй было найвесялей, і ніхто не мог прымусіць яе піць рыбін тлушч, калі яна хацела есці карамелькі.

Калісьці быў у Піпі тата, якога яна дужа любіла, ну і, зразумела, была ў яе некалі і мама, але гэта было так даўно, што Піпі яе зусім не памятала. Мама памерла, калі Піпі была ўсяго толькі немаўляткам, ляжала ў калысачцы і крычала так гучна, што ніхто не мог нават знаходзіцца побач. Піпі думала, што яе мама сядзіць высока ў нябёсах і глядзіць на сваю дзяўчынку праз дзірачку ў небасхіле. Таму Піпі мела звычку махаць маме рукою і казаць:

— Не хвалюйся! У мяне заўсёды ўсё добра!

Свайго тату Піпі памятала выдатна. Ён быў марскім капітанам і хадзіў пад ветразем у вялікіх морах і акіянах, а Піпі плавала з ім на ягоным караблі, пакуль аднаго разу, у шторм, тату яе не здзьмула ў мора, дзе ён і знік. Але Піпі была ўпэўненая, што ён калі-небудзь вернецца. Яна не верыла, што ён мог патануць. Піпі думала, што тата здолеў даплыць да вострава, дзе жылі чарнаскурыя людзі, што ён стаў там каралём і хадзіў ад відна да відна з залатой каронаю на галаве.

«Мая мама — анёл, а мой тата — негрыцянскі кароль, далёка не ўсе дзеці маюць гэткіх файных бацькоў, — задаволена казала Піпі. — І як толькі мой тата зможа збудаваць карабель, дык ён адразу прыплыве і забярэ мяне, і я буду негрыцянскай прынцэсаю. Во як будзе жвава-здорава!»

Тата Піпі набыў той стары дом, што стаяў у садзе, шмат гадоў таму. Ён думаў пасяліцца там разам з Піпі, калі ўжо састарэе і не зможа больш плаваць па морах і акіянах. Але ж здарылася так, што яго здзьмула ў мора, і Піпі, чакаючы ягонага вяртання, накіравалася проста дадому ў Вілу Кавардакулу. Дом называўся менавіта так. Там яе чакала мэбля і ўсё астатняе, што было неабходна. Прыгожым летнім вечарам развіталася яна з матросамі татавага карабля. Яны дужа любілі Піпі, а Піпі дужа любіла іх.

— Бывайце, хлопцы, — сказала Піпі і пацалавала ўсіх па чарзе ў лоб. — Не хвалюйцеся за мяне. У мяне заўсёды ўсё добра!

Дзве рэчы ўзяла яна з сабою з карабля. Маленькую малпу, якую звалі Спадар Нільсан (татаў падарунак) і вялікі сакваяж, напоўнены залатымі манетамі. Матросы стаялі ля парэнчаў і глядзелі ўслед Піпі так доўга, як яна была відаць. Дзяўчынка ішла цвёрдым крокам і не абарочвалася. Спадар Нільсан сядзеў у Піпі на плячы, а сакваяж трымала яна ў руцэ.

— Дзівоснае дзіця, — сказаў адзін з матросаў і выцер слязу, калі Піпі знікла ў далечы.

Ён меў рацыю. Піпі была вельмі дзівосным дзіцем. Найдзівоснейшай яе якасцю была сіла. Яна была такая жудасна дужая, што ўва ўсім свеце не было аніводнага паліцэйскага, які быў бы такі ж моцны. Яна магла падняць цэлага каня, каб толькі захацела. А яна і хацела. У яе быў уласны конь, якога яна набыла за адну са сваіх шматлікіх залатых манетаў у той самы дзень, калі прыйшла дадому ў Вілу Кавардакулу. Ёй заўсёды карцела мець свайго каня. І цяпер ён жыў на верандзе. Але, калі Піпі хацела выпіць там кубачак пасляпаўдзённай кавы, яна без лішніх слоў выносіла каня ў сад.